Stawki opłaty produktowej za opakowania od 2024 r.

Stawki opłaty produktowej za opakowania, naliczanej za niewykonanie obowiązku recyklingu, od 1 stycznia 2024 r. wynoszą za 1 kg: tworzywa sztuczne 2,70 zł, aluminium 1,40 zł, metale żelazne 0,80 zł, papier i tektura 0,70 zł, szkło 0,30 zł, drewno 0,30 zł, wielomateriałowe 1,70 zł, po środkach niebezpiecznych 2,00 zł, pozostałe 1,00 zł (Dz.U. 2025 poz. 988).

Jakie są stawki opłaty produktowej dla poszczególnych opakowań?

Stawki określa rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 9 grudnia 2023 r. w sprawie stawek opłat produktowych dla poszczególnych rodzajów opakowań (t.j. Dz.U. 2025 poz. 988, pkt 2 załącznika). Wydano je na podstawie delegacji z art. 35 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Poniższe stawki dotyczą obowiązku z art. 17 ust. 1 ustawy i obowiązują od 1 stycznia 2024 r. Obok stawek tabela podaje roczne poziomy recyklingu na 2026 r. z rozporządzenia z 19 grudnia 2021 r. (Dz.U. 2021 poz. 2375).

Dla wszystkich opakowań razem wymagany poziom w 2026 r. wynosi 66%. W 2025 r. było to 65%, a poziomy rosną co roku do 2029 r. (razem 69%). Od 2030 r. obowiązują poziomy z Załącznika nr 1 do ustawy (razem 70%).

Kiedy powstaje obowiązek zapłaty opłaty produktowej?

Opłata nie jest naliczana od każdego kilograma opakowań. Powstaje, gdy wprowadzający produkty w opakowaniach nie wykonał obowiązku recyklingu z art. 17 ust. 1 ustawy, czyli nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu. Art. 34 ust. 2 ustawy przewiduje, że opłatę oblicza się oddzielnie dla nieosiągniętego poziomu danego rodzaju opakowań i dla poziomu dla wszystkich opakowań razem. Opłata jest obliczana na koniec roku kalendarzowego (art. 36 ust. 1) i wnosi się ją na rachunek marszałka województwa. Od 1 stycznia 2022 r. nie ma opłaty za niedobór odzysku, bo wzór dla odzysku został uchylony.

Poziom recyklingu to masa odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi w danym roku, podzielona przez masę opakowań wprowadzonych w roku poprzednim (art. 20 ust. 2 ustawy).

Obowiązek dotyczy tylko wprowadzającego produkty w opakowaniach, czyli podmiotu wprowadzającego do obrotu produkt już zapakowany (art. 8 pkt 23 ustawy). Wprowadzający same puste opakowania (art. 8 pkt 22) nie podlega z tego tytułu obowiązkowi recyklingu ani opłacie produktowej.

Jak obliczyć opłatę produktową?

Sposób obliczania określa załącznik nr 2 do ustawy (art. 34 ust. 4). Dla każdego rodzaju opakowań z poz. 2–8 załącznika nr 1 stosuje się wzór:

OP = M × (wymagany poziom recyklingu − osiągnięty poziom recyklingu) / 100% × SO

M to masa w kg opakowań danego rodzaju, w których wprowadzono produkty do obrotu. SO to stawka w zł/kg z rozporządzenia, a poziomy wyraża się w procentach. Jeżeli różnica poziomów jest ujemna, należna opłata wynosi 0.

Dla wszystkich opakowań razem (poz. 1 załącznika nr 1) wzór ma postać:

OP = [(M1×SO1 + … + M8×SO8) / M całkowita] × (wymagany poziom recyklingu jako ułamek dziesiętny × M całkowita − masa odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi)

M1–M8 to masy kolejnych rodzajów opakowań, a M całkowita to suma mas wszystkich wprowadzonych opakowań.

Przykład na wartościach z przepisów: dla opakowań z tworzyw sztucznych wymagany poziom recyklingu w 2026 r. wynosi 51%, a stawka 2,70 zł za 1 kg. Do wzoru wchodzi wyłącznie różnica między 51% a poziomem faktycznie osiągniętym, pomnożona przez masę tych opakowań i przez stawkę. W praktyce oznacza to, że stawka dotyczy niedoboru recyklingu, a nie całej masy wprowadzonych opakowań.

Jakie są wyjątki i przypadki szczególne?

• Małe ilości. Wprowadzający produkty w opakowaniach o łącznej masie opakowań nieprzekraczającej 1 Mg w roku kalendarzowym nie podlega przepisom o wymaganych poziomach recyklingu ani o wnoszeniu opłaty produktowej (art. 6 ust. 3 ustawy). Zwolnienie działa tylko pod warunkiem z art. 7 ust. 1: do 15 marca każdego roku trzeba złożyć marszałkowi województwa za pośrednictwem BDO zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis oraz spełnić unijne warunki dopuszczalności takiej pomocy. Nie zwalnia ono z wpisu do rejestru BDO (art. 10).
• Limity ustawowe. Maksymalna stawka opłaty wynosi 4,50 zł za 1 kg (art. 35 ust. 1 ustawy). W razie niewykonania obowiązku z art. 21a ust. 1 albo 2 limit wynosi 25 zł za 1 kg (art. 35 ust. 1a). To pułapy dla stawek, a nie kwoty opłaty. Aktualne stawki dla art. 17 ust. 1 podaje rozporządzenie z tabeli powyżej.
• Butelki i system kaucyjny. Butelki jednorazowe i opakowania objęte systemem kaucyjnym mają w rozporządzeniu odrębne stawki (pkt 1 i 3 załącznika; art. 14a i art. 21a ustawy). Nie dotyczy ich tabela powyżej.
• Opakowania po środkach niebezpiecznych. Podlegają odrębnemu obowiązkowi z art. 18 ustawy.
• Produkty lecznicze. Poziomy z rozporządzenia nie dotyczą opakowań bezpośrednich produktów leczniczych.
• Rok rozliczeniowy. Stawkę i wymagany poziom odczytuje się z przepisów obowiązujących w roku, którego dotyczy rozliczenie. Od 2030 r. poziomy wynikają z Załącznika nr 1 do ustawy, a nie z rozporządzenia z 2021 r.

Co zrobić teraz?

W praktyce warto przejść trzy kroki, wynikające ze wzorów powyżej:

1. Zsumować masę opakowań wprowadzonych z produktami, osobno dla każdego rodzaju.

2. Ustalić masę odpadów poddanych recyklingowi (samodzielnie lub przez organizację odzysku opakowań) i wyliczyć osiągnięty poziom.

3. Porównać wynik z wymaganym poziomem za dany rok i podstawić ewentualny niedobór do wzoru ze stawką z tabeli.

Szczegółowe omówienie rozliczenia znajdziesz w artykułach: opłata produktowa za opakowania oraz sprawozdanie o opłacie produktowej za opakowania. Ogólne informacje o opłacie w systemie BDO są w tekście BDO – opłata produktowa. Przy wątpliwościach co do rozliczenia warto skorzystać z pomocy specjalisty.

Podstawy prawne: ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi w aktualnym tekście jednolitym. Przed złożeniem rozliczenia sprawdź aktualne brzmienie przepisów.

Stan prawny na: 2026-10-12

Podstawa prawna i źródła

• Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi – tekst jednolity w ELI

Najczęściej zadawane pytania

Czy opłatę płaci się za każdy kilogram wprowadzonych opakowań?

Nie. Stawka z rozporządzenia (Dz.U. 2025 poz. 988) jest mnożona przez niedobór recyklingu. Liczy się różnica między wymaganym a osiągniętym poziomem, pomnożona przez masę opakowań danego rodzaju (art. 34 ust. 2–4 i załącznik nr 2 do ustawy). Gdy poziom jest osiągnięty, opłata dla danego rodzaju wynosi 0. Więcej o rozliczeniu w artykule opłata produktowa BDO.

Czy 4,50 zł za kg to stawka, którą zapłacę?

Nie. Kwota 4,50 zł za 1 kg to ustawowy limit stawki (art. 35 ust. 1 ustawy), a 25 zł za 1 kg to limit przy niewykonaniu obowiązku z art. 21a ust. 1 albo 2 (art. 35 ust. 1a). Faktyczne stawki dla opakowań z art. 17 ust. 1 są niższe i wynoszą od 0,30 do 2,70 zł za 1 kg. Szerzej o tym w tekście opłata produktowa za opakowania.

Czy producent pustych opakowań też płaci opłatę produktową?

Z samego faktu wprowadzania pustych opakowań nie. Obowiązek recyklingu z art. 17 i opłata produktowa dotyczą wprowadzającego produkty w opakowaniach (art. 8 pkt 23 ustawy), a nie wprowadzającego opakowania (art. 8 pkt 22). Jeden podmiot może pełnić obie role, np. gdy sam pakuje i sprzedaje własny produkt, i wtedy podlega obowiązkom z obu tytułów. Zobacz też opłatę rejestrową BDO.