Opakowanie z bioplastiku jest tworzywem sztucznym w rozumieniu przepisów, jeśli materiał jest polimerem w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH. Tak stanowi art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. 2026 poz. 619). Nazwa „bioplastik” nie rozstrzyga o klasyfikacji.
Stan prawny na: 2026-10-16
Co mówi definicja tworzywa sztucznego w ustawie o gospodarce opakowaniami?
Według art. 8 pkt 15b ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619) ilekroć w ustawie jest mowa o tworzywie sztucznym, rozumie się przez to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (REACH). Ustawa odsyła więc do pojęcia polimeru z unijnego rozporządzenia. Definicja obowiązuje od 2018-01-01 (art. 8 pkt 15b ustawy).
| Element definicji | Co stanowi art. 8 pkt 15b ustawy |
|---|---|
| Podstawowe pojęcie | tworzywo sztuczne to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 REACH |
| Dodatki | polimer to taki, do którego mogły zostać dodane dodatki lub inne substancje |
| Torby na zakupy | przepis mówi też o polimerze, który może funkcjonować jako główny strukturalny składnik toreb na zakupy |
Czy dodatki zmieniają klasyfikację bioplastiku?
Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wskazuje, że tworzywo sztuczne to polimer, do którego mogły zostać dodane dodatki lub inne substancje i który może funkcjonować jako główny strukturalny składnik toreb na zakupy (Dz.U. 2026 poz. 619). W praktyce oznacza to, że sama obecność dodatków w materiale nie wyłącza go z definicji, a istotne jest, czy materiał jest polimerem w rozumieniu REACH.
Czy biodegradowalność lub kompostowalność ma znaczenie?
Art. 8 pkt 15b ustawy definiuje tworzywo sztuczne przez odesłanie do pojęcia polimeru z art. 3 pkt 5 REACH. W jego brzmieniu nie ma wzmianki o pochodzeniu surowca, biodegradacji ani kompostowaniu. Założenie „bioplastik, więc nie tworzywo sztuczne” nie ma więc oparcia w tym przepisie.
Co zrobić z opakowaniami z bioplastiku w firmie?
Poniższe kroki to wnioski praktyczne oparte na art. 8 pkt 15b ustawy, a nie odrębne obowiązki:
1. Ustal u dostawcy opakowania, z jakiego materiału jest wykonane i czy jest to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 REACH, do którego odsyła art. 8 pkt 15b ustawy.
2. Jeśli materiał jest polimerem, przyjmij, że opakowanie mieści się w definicji tworzywa sztucznego z art. 8 pkt 15b ustawy, także gdy zawiera dodatki.
3. Przy wątpliwościach porównaj materiał z definicją polimeru z art. 3 pkt 5 REACH. Art. 8 pkt 15b ustawy odsyła właśnie do niej, a jego brzmienie znajdziesz w tekście jednolitym ustawy.
Szerzej o zapisach i rozliczeniach opakowań piszemy w artykułach o ewidencji opakowań w BDO i sprawozdaniu oraz opłacie produktowej za opakowania. Jeśli dopiero zaczynasz działalność w systemie, zobacz też, jak wygląda rejestracja firmy w BDO.
Podstawa prawna i źródła
- Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (obowiązuje od 2018-01-01): tekst jednolity, Dz.U. 2026 poz. 619
- Definicja polimeru, do której odsyła ten przepis: art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH)
Masz pytania o BDO, KOBiZE lub PPWR? Skonsultuj się z ekspertem — bezpłatnie.
Umów bezpłatną konsultację →
