Etui i kaseta u klienta na stałe: czy to opakowanie?

Co do zasady tak, jeśli etui lub kaseta jest opakowaniem. Opakowaniem jest wyrób, także bezzwrotny, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów (art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi). Poza wyjątkiem z art. 3 ust. 2 pkt 1 wprowadzający musi zapewnić recykling (art. 17 ust. 1), chyba że łączna masa jego opakowań w roku nie przekracza 1 Mg (art. 6 ust. 3 i art. 7).

Stan prawny na: 2026-10-13

To, że opakowanie nie wraca do sprzedawcy, nie przesądza o braku obowiązku, bo definicja z art. 3 ust. 1 obejmuje wprost wyrób bezzwrotny.

Kiedy etui lub kaseta jest opakowaniem?

Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi określa opakowanie jako wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych (art. 3 ust. 1, tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619). Wyrób bezzwrotny jest w definicji wymieniony wprost, więc samo pozostanie opakowania u klienta nie wyłącza go z ustawy.

Do opakowania zalicza się też wyrób spełniający funkcje opakowania bez uszczerbku dla innych funkcji, jakie może pełnić (art. 3 ust. 2 pkt 1). Dodatkowe zastosowanie etui lub kasety u klienta samo w sobie nie przesądza więc o braku statusu opakowania.

Kiedy opakowanie jest integralną częścią produktu?

Art. 3 ust. 2 pkt 1 wyłącza z opakowań wyrób, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiącego integralną część produktu oraz niezbędnego do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania. Jeśli etui lub kaseta nie spełnia tych warunków, nie mieści się w wyjątku. O tym, czy Twoje etui lub kaseta mieści się w wyjątku, decyduje ocena wszystkich tych warunków łącznie dla konkretnego produktu.

Kto rozlicza opakowanie?

Obowiązek spoczywa na wprowadzającym produkty w opakowaniach. Według art. 8 pkt 23 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi jest nim przedsiębiorca, który w szczególności:

• wprowadza do obrotu produkty w opakowaniach pod własnym oznaczeniem (znak towarowy albo własne imię i nazwisko lub nazwa), także gdy zlecił wytworzenie innemu przedsiębiorcy (lit. a),
• pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadza je do obrotu (lit. b),
• prowadzi jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży powyżej 500 m² albo jednostki o łącznej powierzchni sprzedaży powyżej 5000 m² i sprzedaje w nich produkty pakowane w tych jednostkach (lit. c).

Import oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań lub produktów w opakowaniach na potrzeby działalności gospodarczej są wprowadzeniem do obrotu (art. 8 pkt 24), więc importer i dokonujący WNT także są objęci tą definicją.

Sprzedawca detaliczny poniżej progu powierzchni sprzedaży z art. 8 pkt 23 lit. c ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (jedna jednostka do 500 m², kilka łącznie do 5000 m²), który wyłącznie odsprzedaje produkty już zapakowane i wprowadzone na rynek przez krajowego dostawcę, sam z tego tytułu nie jest wprowadzającym. Obowiązek pozostaje po stronie dostawcy.

Jaki obowiązek wiąże się z opakowaniem?

Wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany zapewniać recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady powstałe z opakowań, w których wprowadził produkty do obrotu (art. 17 ust. 1). Może to robić samodzielnie, wyłącznie z odpadów wytworzonych przez siebie albo zebranych od innych posiadaczy, tego samego rodzaju i w tej samej masie, albo za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań (art. 17 ust. 1-3). Jeśli jesteś wprowadzającym, etui lub kaseta spoza wyjątku z art. 3 ust. 2 pkt 1 wchodzi do Twojego rozliczenia jak każde inne opakowanie.

W 2030 r. i w latach następnych obowiązują co najmniej poziomy z załącznika nr 1 do ustawy (art. 20 ust. 1). W poszczególnych latach do 2030 r. roczne poziomy określa rozporządzenie wydane na podstawie art. 20 ust. 6 (art. 20 ust. 1a), więc wartości dla danego roku sprawdź w tym rozporządzeniu.

Poziom to masa odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi w danym roku podzielona przez masę opakowań wprowadzonych w roku poprzednim (art. 20 ust. 2). Podmiot, który nie wprowadzał opakowań w roku poprzednim, liczy poziom względem masy z tego samego roku (art. 20 ust. 3). Poziom dla opakowań wielomaterialowych wynika z przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4, a nie z tabeli. Wprowadzający środki niebezpieczne w opakowaniach ma odrębny obowiązek z art. 18.

Kto jest zwolniony z poziomów recyklingu?

Wprowadzający, który w danym roku kalendarzowym wprowadził produkty w opakowaniach o łącznej masie nieprzekraczającej 1 Mg, nie podlega przepisom ustawy w zakresie wymaganych poziomów recyklingu, udziału wagowego tworzyw sztucznych z recyklingu, poziomów selektywnego zbierania, wnoszenia opłaty produktowej oraz dokumentów potwierdzających recykling, eksport i WDT odpadów opakowaniowych (art. 6 ust. 3 pkt 1). Zwolnienie obejmuje też obowiązek publicznych kampanii edukacyjnych (art. 19 ust. 1) i sprawozdań o środkach na nie (art. 6 ust. 3 pkt 2).

Zwolnienie działa tylko pod warunkiem, że do 15 marca każdego roku złożysz marszałkowi województwa, przez BDO, zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis i wymagane informacje, a pomoc spełnia unijne warunki de minimis (art. 7 ust. 1 i 4). Wartość pomocy to wartość zwolnienia z opłaty produktowej według stawki maksymalnej (art. 35 ust. 1 lub 1a) oraz 2% wartości netto opakowań z art. 19 ust. 4 (art. 7 ust. 2).

Zwolnienie ma granice. Nie obejmuje obowiązku wpisu do rejestru BDO (art. 10), bo art. 6 ust. 3 go nie wymienia. Nie obejmuje też rocznego sprawozdania (art. 45 w zw. z art. 73 ustawy o odpadach) poza częścią o środkach na kampanie edukacyjne. Przekroczenie limitu de minimis oznacza brak zwolnienia.

Od kiedy opakowanie jest wprowadzone do obrotu?

Według art. 9 ust. 1-3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wprowadzenie do obrotu następuje w dniu wydania z magazynu lub przekazania osobie trzeciej (produkcja krajowa), w dniu przywozu (import) albo w dniu wystawienia faktury WNT. Gdy zajdzie więcej niż jedno z tych zdarzeń, liczy się najwcześniejsze. Ciężar dowodu co do daty, a także braku wprowadzenia, spoczywa na przedsiębiorcy.

Ta data (art. 9 ust. 1-3) decyduje, w którym roku kalendarzowym wliczasz opakowanie do masy wprowadzonych opakowań, także przy progu 1 Mg z art. 6 ust. 3.

Co zrobić teraz?

1. Porównaj swoje etui lub kasetę z definicją z art. 3 ust. 1, czyli sprawdź, czy służy do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktu.

2. Sprawdź, czy mieści się w wyjątku z art. 3 ust. 2 pkt 1 (wszystkie warunki łącznie).

3. Ustal, czy jesteś wprowadzającym (własne oznaczenie, pakowanie cudzego produktu, import, WNT) i zważ opakowania wprowadzone w roku kalendarzowym.

4. Przy masie nieprzekraczającej 1 Mg przygotuj dokumenty de minimis na 15 marca dla marszałka województwa; przy większej masie zaplanuj recykling samodzielnie lub przez organizację odzysku.

Powiązane tematy: rozliczanie opakowań na wynos w restauracji, obowiązki sprzedawcy z Amazon FBA, BDO, kartony i opakowania: kiedy obowiązek ewidencji i sprawozdań oraz BDO dla sklepu spożywczego. Pełny tekst ustawy: Dz.U. 2026 poz. 619.

Podstawa prawna i źródła

• Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619)