Jakie opakowania oddać do recyklingu w elektronice?

Do recyklingu trzeba zapewnić odpady z tych opakowań, w których firma z sektora elektroniki wprowadziła produkty do obrotu. Opakowanie to wyrób z dowolnego materiału służący do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów (art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi). Recykling dotyczy odpadów tego samego rodzaju co opakowania (art. 17 ust. 1).

Co jest opakowaniem według ustawy?

Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619) w art. 3 ust. 1 stanowi, że opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych.

Przepisy z tej ustawy klasyfikują opakowania według funkcji i rodzaju materiału. Firma z branży elektroniki nie szuka więc listy opakowań dla swojego sektora, tylko sprawdza, które z jej opakowań spełniają tę definicję.

Co jeszcze uznaje się za opakowanie, a co nie?

Art. 3 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wskazuje trzy grupy wyrobów uznawanych za opakowanie:

• wyrób spełniający funkcje opakowania z ust. 1, bez uszczerbku dla innych funkcji, jakie może spełniać (pkt 1);
• wyrób spełniający te funkcje, który jest wytworzony i przeznaczony do wypełniania w punkcie sprzedaży albo jest jednorazowego użytku – sprzedany, wypełniony, wytworzony lub przeznaczony do wypełniania w punkcie sprzedaży (pkt 2);
• część składowa opakowania oraz złączony z opakowaniem element pomocniczy, spełniające funkcje opakowania (pkt 3).

Z pkt 1 wyłączony jest wyrób, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, który stanowi integralną część produktu i jest niezbędny do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania.

W praktyce oznacza to, że element trwale związany z produktem i niezbędny do jego funkcjonowania nie jest opakowaniem. Natomiast element, który tylko chroni lub prezentuje produkt, spełnia funkcje opakowania i trzeba go uwzględnić.

Kto i co musi oddać do recyklingu?

Według art. 17 ust. 1 tej ustawy wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany zapewniać recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak opakowania, w których wprowadził produkty do obrotu. Może to robić samodzielnie (wyłącznie z odpadów wytworzonych przez siebie albo zebranych od innych posiadaczy, tego samego rodzaju i w tej samej masie) albo za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań. Obowiązek nie dotyczy podmiotu, który w danym roku kalendarzowym wprowadził opakowania o łącznej masie nie większej niż 1 Mg (art. 6 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi), o ile spełnia warunki art. 7 ust. 1 dotyczące pomocy de minimis. Zwolnienie nie obejmuje wpisu do rejestru BDO ani rocznego sprawozdania.

O zakresie obowiązku decyduje więc rodzaj opakowań, które firma wprowadziła do obrotu. Za własne opakowania, a nie za produkty jako takie, odpowiada podmiot z branży elektroniki, który jest wprowadzającym produkty w opakowaniach (np. producent lub importer). Status sprzedawcy, który tylko odsprzedaje towary już zapakowane i wprowadzone na rynek przez krajowego dostawcę, zależy od definicji z art. 8 pkt 23 ustawy, więc warto sprawdzić go osobno.

Od kiedy opakowanie jest wprowadzone do obrotu?

Zgodnie z art. 9 ust. 1-3 w zw. z art. 8 pkt 24 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wprowadzenie do obrotu następuje w dniu:

• wydania z magazynu albo przekazania osobie trzeciej – przy produkcji krajowej;
• przywozu na terytorium kraju – przy imporcie;
• wystawienia faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT).

Gdy wprowadzenie nastąpiłoby w dwóch różnych terminach, liczy się termin wcześniejszy. Ciężar dowodu co do daty (lub braku wprowadzenia) spoczywa na przedsiębiorcy. W praktyce oznacza to, że warto przechowywać dokumenty wydania, przywozu i fakturę WNT. Datę trzeba znać, bo przypisuje obowiązek do konkretnego roku rozliczeniowego.

Jakie poziomy recyklingu obowiązują?

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy do 31 grudnia 2030 r. i w latach następnych należy osiągnąć poziom recyklingu co najmniej w wysokości z załącznika nr 1. W poszczególnych latach do 2030 r. obowiązują roczne poziomy określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 20 ust. 6 (art. 20 ust. 1a).

Poziom to według art. 20 ust. 2 iloraz masy odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi w danym roku i masy opakowań wprowadzonych w roku poprzednim. Opakowania wielomateriałowe mają poziom określony w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4, a nie w załączniku nr 1.

Co z ewidencją i BDO?

Art. 22 ust. 1 ustawy nakłada na wprowadzającego obowiązek prowadzenia ewidencji (papierowej albo elektronicznej) masy opakowań wprowadzonych do obrotu w danym roku. Informacje z ewidencji przechowuje się 5 lat od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą (art. 22 ust. 2). Brak ewidencji nie zwalnia z obowiązku: masę i rodzaj opakowań ustala wtedy marszałek województwa albo wojewódzki inspektor ochrony środowiska, a w razie braku danych szacunkowo (art. 22 ust. 1d-1e, art. 23 ust. 2). Masę odpadów poddanych recyklingowi ustala się na podstawie dokumentu DPR (art. 23 ust. 3).

Według art. 79 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 1328) w BDO gromadzi się informacje o wprowadzanych opakowaniach i produktach w opakowaniach, w podziale na rodzaje opakowań, oraz o osiągniętych poziomach recyklingu odpadów z tych opakowań. Rodzaje opakowań trzeba więc rozróżniać już na etapie ewidencji. Zasady prowadzenia ewidencji opisuje ewidencja opakowań w BDO, a rozliczenie roczne – sprawozdanie BDO o opakowaniach.

Ile kosztuje niewykonanie obowiązku recyklingu?

Stawki opłaty produktowej za niewykonanie obowiązku recyklingu (od 1 stycznia 2024 r.) określa rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 9 grudnia 2023 r. (t.j. Dz.U. 2025 poz. 988), załącznik pkt 2, wydane na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy. Opłatę wnosi się na rachunek marszałka województwa. Stawkę stosuje się do niedoboru recyklingu liczonego według wzoru z załącznika nr 2 do ustawy, a nie do całej masy opakowań.

Wyjątek: butelki jednorazowe i opakowania systemu kaucyjnego mają odrębne stawki (załącznik pkt 1 i 3; art. 14a, art. 21a ustawy). Więcej o rozliczeniu opłaty w artykule opłata produktowa za opakowania.

Jak PPWR zmieni klasyfikację opakowań?

Art. 6 rozporządzenia (UE) 2025/40 (PPWR) wprowadza trzy klasy recyklowalności według wagi: A (co najmniej 95%), B (co najmniej 80%) i C (co najmniej 70%). Opakowanie poniżej 70% jest technicznie nierecyklowalne. Od 1 stycznia 2030 r. do obrotu w UE mogą trafiać wyłącznie opakowania klasy A, B lub C, a od 1 stycznia 2038 r. minimalną klasą jest B. Metodologia obliczania klasy dla konkretnego materiału ma zostać ustalona w akcie delegowanym do 1 stycznia 2028 r., więc do tego czasu nie ma jednolitej wiążącej metody. Szczegóły: klasy recyklowalności opakowań w PPWR.

Co zrobić teraz?

1. Przejrzyj opakowania, w których wprowadzasz produkty, i sprawdź je z definicją z art. 3 ust. 1-2 ustawy.

2. Przypisz każde opakowanie do rodzaju (materiału) i ustal datę wprowadzenia do obrotu według art. 9.

3. Porównaj swój poziom recyklingu z wartościami z załącznika nr 1 oraz rocznymi poziomami z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 20 ust. 6.

4. Sprawdź, czy ewidencja z art. 22 jest kompletna i czy masz dokumenty DPR.

5. W razie wątpliwości co do klasyfikacji skontaktuj się z zespołem rozliczeniabdo.pl.

Stan prawny na: 2026-10-31

Podstawa prawna i źródła

• Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619)
• Ustawa o odpadach (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 1328)
• Rozporządzenie (UE) 2025/40

Najczęściej zadawane pytania

Co dokładnie oznacza pojęcie opakowania w przepisach?

Art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi obejmuje wyrób, także bezzwrotny, z dowolnego materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów. Dodatkowo art. 3 ust. 2 pkt 3 uznaje za opakowanie część składową opakowania i złączony z nim element pomocniczy spełniające te funkcje. Więcej o rozliczaniu takich opakowań w artykule jak prowadzić recykling odpadów opakowaniowych.

Kiedy wyrób nie jest opakowaniem?

Art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy wyłącza wyrób, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, który stanowi integralną część produktu i jest niezbędny do jego przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania w całym cyklu funkcjonowania. Wszystkie te cechy muszą występować łącznie. Praktyczne omówienie ewidencji znajdziesz w artykule ewidencja opakowań w BDO.

Jakie informacje o opakowaniach gromadzi BDO?

Według art. 79 ust. 2 ustawy o odpadach w BDO gromadzi się informacje o wprowadzanych opakowaniach i produktach w opakowaniach, w podziale na rodzaje opakowań, o powstających z nich odpadach oraz o osiągniętych poziomach recyklingu tych odpadów. Jak przygotować dane do rozliczenia, opisuje artykuł sprawozdanie BDO o opakowaniach.